Michel schrijft:
Pensioen opbouwen
Ik bemerk in de laatste weken dat er een traject is ingezet
waarin ik op nog diepere lagen mijzelf mag ontmoeten. Om even duidelijk te
maken zijn deze delen van mijzelf nu niet de makkelijkste delen om naar te
kijken. Het zijn stukjes van mij die nog onbewust op bepaalde momenten mijn
gevoel of gedrag bepalen naar aanleiding van situaties die zich voordoen.
Sommige onderwerpen heb ik al vele malen bekeken en getransformeerd naar nieuwe
lagen van begrip maar ook hier blijkt er toch nog verdieping en fine-tuning te
kunnen plaatsvinden. Uiteraard gelijk mijn innerlijke commentaar van: “ik dacht
dat ik hier al mee klaar was” maar het blijkt dan net als bij de
spreekwoordelijke “ui” dat er vele lagen zijn die pas kunnen worden afgepeld
als de vorige is verwijderd.
Ook kom ik nu met delen van mijzelf in contact
waarvan ik dacht dat ze niet zo “belangrijk” waren maar nu toch duidelijk wordt
aangegeven om hier serieus naar te kijken. Aspecten van mijzelf die altijd al
latent aanwezig zijn geweest en rustig op de achtergrond hun oude vertrouwde
levenswijze uitspelen, blijken sinds het nieuwe jaar toch naar de voorgrond te
komen om gezien te willen worden. Op zich is dit een prachtig compliment omdat
er velen aspecten in de mens leven, welke zich pas durven laten zien als ze voelen dat de persoon in kwestie een dusdanige veilige, gebalanceerde en betrouwbare
indruk geeft dat ze weten dat het nu de tijd zou kunnen zijn voor integratie.
Met andere woorden dat de mens die ik nu op dit moment ben voldoende “rust”
bezit dat deze delen van mij aangeven dat ze weer “thuis willen komen” Mijn
visie over het leven in het algemeen is behoorlijk aan het veranderen. Het
lijkt wel of ik mijn huidige leven in zijn totaliteit aangrijp om zoveel
mogelijk beschadigde, verwonde of gekwetste delen van mijzelf te lokaliseren om
ze hierna weer opvang te geven. Dit houdt in dat het leven verre van een
“gespreid bedje” is maar een weg waar ik hard aan het werk ben om alles van
mijzelf te leren ontdekken. Hard werken houdt hier in dat ik vele angsten aan
het confronteren ben om de pijn, verdriet of andere emoties te voelen die “ooit”
in mij zijn ontstaan en een afsplitsing hebben veroorzaakt. Dit kan ik niet alleen
en ben erg dankbaar voor de hulp, begeleiding en de liefde van mijn eigen Ziel
in dit proces.
Elke keer opnieuw als ik mij bewust ben geworden van een deel
van mijzelf dat om hulp roept en ik het de
nodige aandacht, liefde en verzorging heb gegeven om de integratie te laten
plaatsvinden, is het net alsof ik mij meer compleet voel. Na een integratie
vind een periode plaats van het zoeken naar een nieuwe balans. Dit opnieuw
balanceren kan in enkele minuten plaatsvinden maar soms ook enkel dagen duren.
Hierna volgt voor mij vaak een periode van grote innerlijke rust en grotere
verbinding met mijn hogere Zelf of Ziel waarin ik dan met meer helderheid het
leven kan aanschouwen.
Vaak duurt het niet lang voordat een volgend aspect zich
opnieuw aandient voor de volgende ronde. Ik kan mij voorstellen dat je denkt
wat is hier de lol nu van om je leven op deze manier te leven? Ik moet toegeven
dat ik dit soms zelf ook denk maar ik merk dat ik het leven door een totaal
andere ogen kan bekijken. Deze ogen zijn de ogen van compassie. Dat ik van
binnen de schoonheid kan voelen voor iedereen die het leven leidt op zijn of
haar eigen unieke manier. Maar natuurlijk ligt in dit verlengde dat ik ook heb
leren kijken in compassie naar mijzelf!
In de praktijk betekent dit dat ik veel
minder kritiek heb op de mensen om mij heen, de mensen kan laten zijn wie ze
zijn, geen behoefte meer heb om ze te veranderen of te willen onderwijzen op de
manier waarvan ik denk dat de beste manier is enzovoorts, enzovoorts. Deze
laatste opsomming geldt natuurlijk ook in relatie naar mijzelf toe. Het is voor
mij een “druk leventje” om mijn authentieke Zelf te leren kennen waarin ik
contact maak met velen aspecten van mijzelf. Dit is een totaal andere beleving
dan de eerste 35 jaar van mijn leven waarin ik een “aspecten leven” leidde totaal
onbewust van alles wie ik was.
Zie het maar als het opbouwen van een “pensioen”
dat je een onbezorgd leven brengt als de verplichtingen van het "werken" komen
te vervallen. Alleen heeft dit nieuwe pensioen niets te maken met het vergaren
van aardse rijkdom maar met het verzamelen van universele wijsheid en het besef
dat we allen één en dezelfde zijn!